از حافظ پرسیدم گفت:

مطرب عشق عجب ساز و نوایی داردعالم از ناله عشاق مبادا خالیپیر دردی کش ما گر چه ندارد زر و زورمحترم دار دلم کاین مگس قندپرستاز عدالت نبود دور گرش پرسد حالاشک خونین بنمودم به طبیبان گفتندستم از غمزه میاموز که در مذهب عشقنغز گفت آن بت ترسابچه باده پرستخسروا حافظ درگاه نشین فاتحه خواند

نقش هر نغمه که زد راه به جایی داردکه خوش آهنگ و فرح بخش هوایی داردخوش عطابخش و خطاپوش خدایی داردتا هواگیر تو شد فر همایی داردپادشاهی که به همسایه گدایی دارددرد عشق است و جگرسوز دوایی داردهر عمل اجری و هر کرده جزایی داردشادی روی کسی خور که صفایی داردو از زبان تو تمنای دعایی دارد

 هرچه پیش آید، خوش آید...