نشسته است تنهاوبی انتها،غرق دراندیشه های به انجام نرسیده ی دیروزونگران به رویاهای طلایی فردا.

چشمانش بازاست وتروخیره به یک جا،صدای گام های کسی رامی شنود،صدانزدیکتر
می شودنزدیکترونزدیکتر...دیگرصدایی نمی آید...

                             .  .  .  .  .  . .  .  .  .  .  .  .  .
لحظه ای بعدسنگینی دستانی راروی شانه هایش حس می کند،پلک هایش رابرهم می زند،اشک هایش پنجه های صاحب صداراترمی کند...اودیگرتنهانیست....